Anadolu, Diyar-ı Rum diye anılırken Roma toprağı olarak tanınıyordu. Romalılar şeker değil, balla uğraşıyorlardı. Yemek tariflerinde balı kullanıyorlardı. Helen etkisiyle de tatlıları çok seviyorlardı. Örneğin eski Yunanlılar, kuru üzüm, kuru meyve ve bal ile ekmeklerini tatlandırıyorlardı.
Bunlar bugünkü meyveli kek, ya da pasta niteliğinde idi. Yunanlılar, Hindistan’da İskender’in fethi ile şekerle tanıştılar. Ortaçağ Avrupa’sında şekere ‘Hint Tuzu’ denmesi, bunun bir kanıtı. Çinliler de şekeri Hintlilerden öğrenmişlerdir. Persler de şekeri Hintlilerden görmüşler.
Hindistan’da şeker kamışının keşfedilmesiyle arıların dışında bal veren bir kaynağa sahip olmuşlardı. Sonradan Araplar, şekerin ticaretini yapmış, birçok yerde de şeker rafinerileri kurmuşlar. Araplarla savaşan Haçlılar, bu tatlı yiyeceği Avrupa’ya taşımışlar.
Amerikanın keşfi ile şeker kamışı, orada yetiştirilmeye başlanmış, böylece şeker, bir zengin yiyeceği olmaktan çıkmıştır. Çünkü şeker kamışı üretimi yaygınlaşmış, şeker de herkesin tüketebileceği bir yiyecek durumuna gelmiştir.
KAYNAK : T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı TARİH : 26.08.2007
/karlzadelogo.gif)
